-->

Πατέρας με κασκόλ της ΑΕΚ τίμησε με τους γιους του τα θύματα της Θύρας 7

Μια ξεχωριστή και όμορφη στιγμή υπήρξε στο ετήσιο μνημόνιο για τα θύματα της τραγωδίας της Θύρας 7.

Συμπληρώθηκαν 39 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα και κανείς δεν έχει ξεχάσει και δε θα ξεχάσει ποτέ.

Κάθε χρόνο, είναι όλοι εκεί για να τιμήσουν τους 21 ανθρώπους που έφυγαν τόσο άδικα από τη ζωή και η οποιαδήποτε αντιπαλότητα ξεχνιέται.
Αυτό που δεν θα πρέπει να ξεχαστεί, είναι η όμορφη εικόνα ενός πατέρα που έχει κασκόλ της ΑΕΚ και με τους δύο γιους του, οι οποίοι φοράνε μπουφάν του Ολυμπιακού, τιμούν τη μνήμη των θυμάτων.

Θύρα 7: 39 χρόνια μετά την «μαύρη» 8η Φεβρουαρίου 1981

H 8η Φλεβάρη, όπου 21 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους στα σκαλιά του γηπέδου «Καραϊσκάκης», θα μείνει για πάντα «μαύρη» για την Ελλάδα.

Σήμερα, συμπληρώνονται 39 χρόνια από εκείνη την αιματοβαμμένη Κυριακή.

Το χρονικό

Η τραγωδία εκτυλίσσεται ένα απόγευμα Κυριακής στο παλαιό Στάδιο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός των Σαργκάνη, Γαλάκου, Αναστόπουλου και Νικολούδη, αντιμετωπίζει την ΑΕΚ των Αρδίζογλου, Μπάγεβιτς και Μαύρου στο ντέρμπι της 20ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής. Οι ερυθρόλευκοι είναι καταιγιστικοί… Συντρίβουν 6-0 τους μεγάλους αντιπάλους τους με 3 γκολ του Γαλάκου και από ένα των Κουσουλάκη, Ορφανού και Βαμβακούλα.

Οι Πειραιώτες έστησαν γιορτή με τους οπαδούς τους. Το γήπεδο ήταν στο «πόδι» για τους μεγάλους θριαμβευτές με τα «ερυθρόλευκα».

Το πιο ζωντανό τμήμα της ολυμπιακής οικογένειας, τα παιδιά της Θύρας 7, βιάζονται να «καταπιούν» τα σκαλιά και να βρεθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους.

Η μοίρα των 21 ψυχών είχε «σφραγιστεί».
Ένα στραβοπάτημα…

Ένα στραβοπάτημα. Τόσο χρειάστηκε για να εκτυλιχθεί η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Κάποιος γλιστράει σ’ ένα μαξιλαράκι και κυλάει από τα σκαλιά ως την πόρτα, που για κάποιους ήταν κλειστή και για άλλους μισάνοιχτη. Η αποσυμφόρηση του χώρου είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα αυτοί που ακολουθούν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του 18χρονου τότε Ηλία Λύτρα που έπεσε από τους πρώτους στα σκαλοπάτια της Θύρας 7 και τραυματίστηκε.

«Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε άρχισαν να πέφτουν πάνω μας ένας, δύο, τρεις, δέκα, εκατό..».

Αστυφύλακες μετά κόπων και βασάνων καταφέρνουν να ξηλώσουν ένα τουρνικέ και να απελευθερωθεί ο κόσμος. Οι στιγμές που ακολουθούν είναι απερίγραπτες.

Το ρολόι δείχνει 5 παρά 2.

Ξεψυχισμένα κορμιά, κραυγές απελπισίας και τραυματιοφορείς που τρέχουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Αστυνομικοί και οπαδοί που προσπαθούν να βοηθήσουν τους τραυματίες. Έξω από τη θύρα 7 του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» επικρατεί πανικός.

Οι συγγενείς αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους, εκατοντάδες φίλαθλοι ψάχνουν τους φίλους τους. Οι πρώτοι νεκροί αναγνωρίζονται. Θα ακολουθήσουν και άλλοι. Ο αριθμός τους θα φθάσει τους 21. Το προσωπικό του νοσοκομείου δεν επαρκεί για την περίθαλψη των τραυματιών και γίνονται εκκλήσεις για ιατρικές ενισχύσεις και αίμα.

Η είδηση μεταδίδεται αμέσως στα ραδιόφωνα και την τηλεόραση με έκτακτο δελτίο. Μια πραγματική γιορτή για την οικογένεια του Ολυμπιακού εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη τραγωδία που γνώρισαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα.

Ατελείωτος θρήνος